Produceren dichter bij huis: de toekomst van textiel begint bij skills

Tijdens mijn ontmoeting met Sanjay Jain, CEO van het internationale Indiase mode- en sourcingbedrijf PDS, raakte ik geïnspireerd door zijn visie op de toekomst van onze sector.We spraken over zijn bedrijf, zijn fabrieken en vooral over de mensen die nodig zijn om de textiel- en kledingketen toekomstbestendig te maken. Zijn observaties over Europa, Amerika en de verschuiving van productie vond ik minstens zo interessant.

In een van zijn fabrieken bestaat 95% van het personeel uit vrouwen. Om hen aan PDS te binden en hun kansen te vergroten, voorziet het bedrijf onder meer in kinderopvang, onderwijs en boodschappen voor hun dagelijkse voeding. Het laat zien dat productie niet alleen draait om machines, kosten en levertijden. Zonder mensen die het werk kunnen én willen doen, is er geen toekomst voor de industrie.

Maar Jain bracht ook een ontwikkeling ter sprake die mij aan het denken zette. Hij ziet Europa innovatiever worden dan de Verenigde Staten. Tegelijkertijd ziet hij meer zakelijke activiteit in productielanden als Turkije, Marokko en Egypte. Zijn verklaring? Niet alleen de kosten of de afstand tot de afzetmarkt tellen, maar ook de beschikbaarheid van de juiste vaardigheden. Waar Europese bedrijven volgens hem steeds beter de benodigde kennis en vaardigheden weten te benutten, kan het Amerikaanse America First-beleid het aantrekken van internationaal talent juist bemoeilijken.

Dat is een interessante observatie. Want misschien moeten we de vraag niet langer alleen stellen waar produceren het goedkoopst is, maar vooral waar we de juiste kennis, mensen en technologie bij elkaar kunnen brengen.

Jarenlang draaide de internationale kledingketen in belangrijke mate om kostenefficiëntie en grootschalige productie in Azië. Die keten blijft belangrijk, maar bedrijven krijgen steeds meer te maken met geopolitieke onzekerheid, veranderende consumentenvraag, duurzaamheidseisen en de behoefte aan kortere levertijden. Dichter bij de markt produceren kan dan aantrekkelijker worden. Niet alles hoeft terug naar Europa, maar een sterkere regionale productiebasis kan wel degelijk onderdeel zijn van de oplossing.

Turkije, Marokko en Egypte kunnen daarin een belangrijke rol spelen. Europa zelf kan zich onderscheiden met hoogwaardige materialen, technische kennis, automatisering, productontwikkeling en flexibelere productiemethoden. Ook circulaire productie biedt kansen: wanneer we textielafval kunnen omzetten in nieuwe grondstoffen en die opnieuw verwerken tot garens, stoffen en kleding, ontstaan mogelijkheden voor nieuwe industriële activiteiten dichter bij huis.

Dat vraagt wel om een andere manier van denken. Lokale productie wordt niet vanzelf concurrerend. We hebben investeringen nodig, betrouwbare grondstoffenstromen, afzetmarkten en bovenal mensen met de juiste vaardigheden. Denk aan materiaaltechnologen, operators, engineers, ontwerpers en specialisten die digitale technologie en AI kunnen toepassen. Ook samenwerking tussen bedrijven, onderwijs en kennisinstellingen is essentieel.

Daarom vind ik het zo belangrijk dat we met Modint tijdens het komende ledenevent NEXT WEAVE met onze leden in gesprek gaan over de skills van de toekomst. Welke kennis hebben onze bedrijven straks nodig? Hoe zorgen we dat medewerkers zich kunnen blijven ontwikkelen? En hoe maken we onze sector aantrekkelijk voor nieuw talent?

De ontmoeting met Sanjay Jain heeft mij opnieuw laten zien dat de toekomst van onze sector niet alleen wordt bepaald door de plek waar we produceren, maar vooral welke kennis en vaardigheden we moeten organiseren.

Als we in Europa meer lokaal willen produceren, moeten we vandaag al investeren in de mensen die dat morgen mogelijk maken. Dat is niet alleen een vraagstuk voor het onderwijs of de overheid. Het is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van onze sector.

Graag ga ik samen met u hierover in gesprek tijdens ons ledenevent NEXT WEAVE op 1 december aanstaande. 

Sylvia Roelofs 
Voorzitter Modint